Ik ken nauwelijks of geen sporters die voor hun homoseksuele geaardheid durven uit te komen. Waarom eigenlijk niet, vraag ik me af? Wat is ertegen? Ik zou alle homosporters willen aanbevelen op een goede en geaccepteerde manier uit de kast te komen en gewoon door te gaan met hun (top)sport. Ik vind het allemaal de gewoonste zaak van de wereld.

Ik denk dat de huidige generatie voetballers jongens van de wereld zijn. Het maakt ze denk ik geen donder uit of hun collega homo is. Natuurlijk is het even wennen en zal er wat gelachen worden. Het probleem zit in de angst voor reacties vanaf de tribunes. Het excuus van de KNVB dat het geen probleem is, omdat nog nooit iemand zich met "homo-klachten" bij hen heeft gemeld, gaat niet op. Ik weet dat er biseksuele en homoseksuele profvoetballers zijn. Uit angst voor reacties in de stadions komen ze er niet voor uit. "Dan word ik gelyncht", zijn de letterlijke woorden anno 2008.

Je moet altijd dicht bij jezelf blijven en dan maakt het niet uit of je hetero of homo bent . Je moet jezelf nooit verloochenen. Het gaat om de totale mens.

Op het moment dat wij open zijn over onze seksuele geaardheid, werkt dat drempelverlagend voor anderen. In al die sporten waarin homoseksualiteit nog een taboe is, wordt het proces van zelfacceptatie vertraagd. Geef gehoor aan de roep van je eigen weg! Als je op hetzelfde geslacht valt, is dat zon essentieel deel van jezelf. Zoek het uit en geef het een plaats in je leven. Op het moment dat jij jezelf bent, ervaar je zoveel meer kracht dan dat je jezelf blijft ontkennen. Ik realiseer me dat ik als schaatser makkelijk praten heb, mannelijke voetballers hebben het veel moeilijker.

Het viel mij op dat de media er nog moeite mee hadden. Journalisten stelden vragen over mijn zilveren medaille met het zogenaamde roze randje. Ik stelde dan: Ho, eens even. Ik heb een zilveren medaille! Daar ben ik ontzettend blij mee en dáár wil ik over vertellen. Homo-zijn is geen prestatie. Ik heb als sportman gepresteerd (2004, Olympische Spelen Athene)

In de samenleving bestaat nog steeds een bepaalde angst over hoe de omgeving zal reageren. Daarom gaven topsporters geen gehoor aan de oproep van Terpstra. Ik heb besloten me met die angst voor de omgeving nooit bezig te houden. Wat voor boodschap heb ik in vredesnaam aan een ander die moeite heeft met mijn homoseksualiteit? Als je blij bent met jezelf, heb je geen enkele reden om dingen te verzwijgen.

Ik kom helaas nog geen openlijk homoseksuele mannelijke voetballer, volleyballer, basketballer of hockeyer tegen. Ik blijf dan ook bij mijn oproep: mannen, kom uit de kast. Laat je zien.

Ik was bang dat mijn homo-zijn ten koste zou gaan van de interesse van sponsors en investeerders. Stel je voor dat ze zouden zeggen: Ja, daag. Ik laat mijn paard niet door een homo berijden! Ik haal hem daar weg. Dat gebeurde echter helemaal niet, het zat alleen maar in mijn hoofd. Nu zie ik het niet meer als een risico voor mijn sportieve loopbaan. Uiteindelijk is mijn leven alleen maar beter geworden. Ik voelde me gelukkiger en straalde dat ook uit naar mijn paarden. Deze verandering in mijn leven verklaart ook mijn recente successen vermoed ik, omdat ik de blokkade van mijn gevoel achter me heb kunnen laten.

Aan de ene kant zou homoseksualiteit helemaal geen thema moeten zijn in de topsport. Het gaat om de prestaties en niet om je blauwe ogen of je seksuele gevoelens. Aan de andere kant kun je homoseksualiteit niet aan iemand afzien en moeten sporters de ruimte hebben om er op een vanzelfsprekende manier mee om te gaan. Ik heb ervaren hoe belangrijk het is om in de roeiwereld met mijn gevoelens openlijk naar buiten te kunnen treden.

Topsporters kunnen veel betekenen voor de acceptatie van minderheden. Ik hoop van harte dat er een homoseksuele voetballer van naam uit de kast komt, want voetbal verenigt dit land op wonderlijke wijze.

Ik ken nauwelijks of geen sporters die voor hun homoseksuele geaardheid durven uit te komen. Waarom eigenlijk niet, vraag ik me af? Wat is ertegen? Ik zou alle homosporters willen aanbevelen op een goede en geaccepteerde manier uit de kast te komen en gewoon door te gaan met hun (top)sport. Ik vind het allemaal de gewoonste zaak van de wereld.

Ik had zon hekel aan het vele liegen en aan het dubbele leven dat ik leidde. Daar heb ik nu spijt van. Ik had het veel eerder moeten vertellen! Die geheimhouding heeft geduurd tot mijn 27ste levensjaar. Kun je nagaan hoe lang ik me anders heb voorgedaan dan wie ik ben. Ik wilde niet langer de sportende Rutger zonder vriendin zijn! Die dubbele houding kon best eens een negatieve invloed hebben op mijn prestaties. In mijn sport had ik mijn gevoel weggestopt; achteraf gezien schat ik in dat mijn schaatsprestaties misschien beter waren geweest als ik die stap eerder had gezet.

Eindelijk groeide er trots in mij en kon ik mezelf zijn. Alle topschaatsers weten het en ik heb geen enkele negatieve reactie ontvangen. Het is volledig geaccepteerd in de schaatswereld, ook al ben ik, voor zover ik weet, de enige mannelijke homo.

Blijven zwijgen kan je belemmeren in je ontwikkeling en prestaties. Praat erover. Het is geen schande meer. Ik voel me nu zo lekker! Daarom wil ik erover praten en anderen aanmoedigen dat ook te doen.

Ik besloot op een bepaald moment dat ik niet langer met pijn en gemis wilde leven en begon daarmee aan een lange persoonlijke zoektocht. Het kan niet zo zijn dat ik blijf denken dat ik niet volmaakt ben, omdat ik van een vrouw houd, hield ik mezelf voor.

De meeste jongens die ik erover sprak, gaven te kennen dat ze er helemaal geen moeite mee zouden hebben. Als ze maar goed voetballen, is het enige dat voor hen telt. (Maar) In de twintig jaar dat ik actief ben in het voetbal heb ik nog nooit een homoseksuele voetballer ontmoet.

Homoseksualiteit bestaat niet in het voetbal. Zo lijkt het. Al is dat statistisch gezien natuurlijk niet mogelijk, want homoseksuelen zijn wel degelijk ook in het betaalde voetbal actief. De lacherige sfeer waarin over hen wordt gesproken, betreur ik.

Ik vind het belangrijk dat homos in het voetbal niet langer worden gezien als nichterig. Mannensport heeft niets te maken met homo-zijn. We hebben openheid nodig, op elk vlak. Openheid is een groot goed, omdat in een open sfeer alle spelers ook die met homoseksuele gevoelens beter in hun vel zitten en zo hun talenten ten volle kunnen benutten.

We hebben rolmodellen nodig: een goed presterende voetballer of trainer met de nodige mentale weerbaarheid, die uit de kast durft te komen. De angst voor negatieve reacties is misplaatst. Ik ben ervan overtuigd dat de acceptatie na verloop van tijd volledig zal zijn. Ignace van Swieten en John Blankenstein werden als homoseksuele topscheidsrechters immers ook volledig geaccepteerd.

Ik wil iedereen beoordelen op zijn voetbalkwaliteiten en niet op seksuele geaardheid, ras of huidskleur. Homoseksuele voetballers die uit de kast willen komen, moeten zich melden bij de KNVB. John Blankenstein heeft dat ook gedaan.

Wanneer voetballers ervoor uitkomen ben ik niet bang voor de reacties van spelers, die zijn tolerant en gaan goed met elkaar om. Het probleem is het publiek: een vol stadion dat scandeert dat je homo bent, maakt de mens in de voetballer kapot.

De terughoudendheid van andere sporters begrijp ik goed, want in een paar jaar kunnen de echte toppers miljoenen verdienen. Dan ben je toch gek om te vertellen dat je homo bent?

Sporters onderling doen er niet zo moeilijk over; reacties van het publiek zijn het probleem. Kijk bijvoorbeeld eens naar hockey, daar staan geen hoge hekken om het veld. Het probleem is het soort publiek: hooligans, maar die vormen geen doorsnede van de bevolking. Voetbal is echt een volksding.

In de vrouwelijke softbalwereld is homoseksualiteit vanzelfsprekend en geïntegreerd, maar bij andere sporten is het onderwerp nog beladen. In de voetballerij zie ik nog steeds veel conservatisme, vooral in de vaak nog achterhaalde stijl van trainen en coachen. Mentale begeleiding bestaat daar nog nauwelijks. Het is een hiërarchische wereld waar weinig ruimte is voor andere opvattingen en levensstijlen. Daarom is het zo belangrijk dat sportbonden beleid ontwikkelen om homoseksualiteit als een vanzelfsprekendheid neer te zetten.

In de handbalwereld heb ik nooit een negatieve reactie ontvangen. Ook in mijn huidige functie als topcoach van VOC merk ik dat mijn homoseksualiteit helemaal geen thema is. De handbalwereld is een vrij witte wereld en dat maakt de sociale acceptatie groot. Ook in herenteams gaat iedereen relaxed en zeker niet bekrompen om met homoseksualiteit is mijn ervaring. Het zegt genoeg dat ik diverse aanbiedingen heb gehad om trainer te worden van herenteams. Het feit dat de Nederlandse Handbalbond mij heeft benoemd tot bondscoach van het Nederlandse jeugdteam is voor mij een bevestiging dat ook zij geen moeite hebben met mijn homoseksualiteit.

Mijn coming-out leerde mij dat ik mijn geluk of eigen weg niet ondergeschikt wil maken aan wat anderen willen.

Ergerlijk is het als een vader langs de kant naar zijn zoon schreeuwt: Loop eens wat harder, je bent toch geen homo, zonder dat iemand er ook maar wat van zegt. Zijn zoon is wellicht geen homo. Maar van zijn teamgenoten denkt er minstens eentje, laat ik voorlopig mijn mond maar houden. Om dat zwijgen te doorbreken, hebben we allemaal een verantwoordelijkheid.